Bart, Diabeteseducator in Antwerpen

  • Sibylle
    referentieverpleegkundige palliatieve zorg
    Boom
  • Bart
    Diabeteseducator
    Antwerpen
  • Karin
    continuïteitsverpleegkundige
    Antwerpen

Ik ben Bart, diabeteseducator in Antwerpen en Mortsel, al hebben de collega’s van Mechelen-Puurs, Boom, Zoersel, Mol, Merksem, Kalmthout en Herentals me ook al wel eens zien verschijnen. Ik ben de man die de glycemiecontrole bij onze patiënten optimaal opvolgt (enfin, samen met de huisarts, endocrinoloog, diëtist, mantelzorger, thuisverpleegkundige, podoloog …).

Ik ben papa van Nand en Noor, hardloper, koffieliefhebber én amateurtoneelspeler. Maar mijn échte passie ligt gewoon in mijn job. Dat is pas geluk hebben.
 

Jetske

Bart, diabeteseducator in Antwerpen

Mijn vader is diabetespatiënt. En als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat het er eentje is volgens het boekje. Hij neemt getrouw zijn medicatie, volgt voedingsrichtlijnen zeer strikt op en zorgt ervoor dat hij dagelijks voldoende beweegt. Om dit objectief te registreren kreeg hij enkele jaren terug van mijn moeder een hartslagmeter cadeau. Dat cadeau wordt dagelijks gebruikt. En zo stelde mijn vader onlangs vast dat hij op een bepaalde dag nog wat stappen tekort kwam om zijn doel te halen. Het waren er niet zoveel meer en dus stapte hij naar het einde van zijn doodlopende straat. Aan het einde van die straat bevindt zich een weide. Op dat ogenblik was iemand zijn twee Mechelse herders aan het uitlaten. Nog voor het baasje er iets van merkte (hij was aandachtig bezig met zijn smartphone…) hadden de honden mijn vader gezien en was het meteen ‘attack’. Het kwaad was ondertussen geschiedt. Een flinke beet in zijn kuit waar het bloed uitgutste. Direct naar de huisarts waar de eerste zorgen werden toegediend en er een vaccinatie volgde tegen tetanus plus antibiotica. Later aangifte bij politie en verzekering. De dagen nadien stond heel de straat op zijn kop en werd er druk gepalaverd over het incident. Momenteel durft de man met de honden zich zelfs niet meer vertonen in de straat… Verder diende de hondenbeet dagelijks verzorgd met isobetadine en flamigel. Omdat ik zelf wat verder af woon stuurde mijn vader me dagelijks een foto van de wonde. Hij deed dit ook naar mijn zus die dialyseverpleegkundige is en nog wat verder afwoont. Op zich leek mij dit oké. Mijn moeder stond in voor de wondzorg en ik bekeek dagelijks zijn foto. Er kwamen geen infectietekenen, doch op zeker moment zag mijn zus toch wel wat necrose in de wonde. Advies gevraagd van een collega en die stelde toch voor om meer professionele hulp in te schakelen. Die Flamigel was ook niet krachtig genoeg en moest vervangen door Hyalo4Start. Ik kende deze niet , maar afgelopen week volgde ik in Mortsel de vorming rond uitrol wonddossier in het EVD en onder collega was dit blijkbaar niet onbekend. Het Wit-Gele Kruis van Rijkevorsel werd ingeschakeld en zo stond die avond Jetske voor de deur. Mijn moeder aan te telefoon… Of ik Jetske kende… Nee ma, er werken meer dan duizend medewerkers bij het WGKA. Ik ken haar niet. ’t Was een heel vriendelijke en ze had ook een foto genomen van de wonde… En het moet gezegd ; sinds Jetske en haar collegae van afdeling Rijkevorsel zich over de hondenbeet ontfermen zie je de wonde kleiner en kleiner worden. Er is een pak van mijn vader’s schouders gevallen…

Laatste nieuwe blogposts

26-05-2019
Diabeteseducator

Mijn vader is diabetespatiënt. En als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat het er eentje is volgens het boekje. Hij neemt getrouw zijn medicatie, volgt...

03-05-2019
Diabeteseducator

We zitten pal in de veertiendaagse van het Rode Kruis en de meeste lezers zullen onderweg al de kans gehad hebben om een sticker te kopen om de plaatselijke...

19-04-2019
Diabeteseducator

Afgelopen week kwam in de media dat het Mechelse Vrijbroekpark het eerste rookvrije park wordt. Opnieuw is het Mechelen die hier de voortrekkersrol op zich...

19-12-2018
Diabeteseducator

Het werd net niet het woord van het jaar. Die eer viel te beurt aan het woord ‘moordstrookje’. Toch is het woord ‘mangomoment’ me bijgebleven. Het is dat...