Sanne, Verpleegkundige in Heist-op-den-Berg

Hey! Sanne is mijn naam,
In Heist-op-den-Berg ben ik werkzaam.
Als jonge twintiger werk ik hier heel graag,
Maar ik ken ze ook al wel langer dan vandaag…
Mensen in de watten leggen is het liefste wat ik doe.
Ik rij er dan ook met plezier naartoe!
Wanneer ik op ronde ben, ben ik nooit alleen,
Want als ik mijn auto start is Peter Van de Veire er meteen!
Mijn verhaal is nog lang niet gedaan,
Daarom: volg mijn blog en ontdek alles over mijn loopbaan!

" 't Zal wel is worre betere...!"

Sanne, verpleegkundige in Heist-op-den-Berg

"'t Zal wel is worre betere...!" De woorden die nog steeds blijven rondspoken in men hoofd van mijn moemoe bos. Al jaren werd ze geconfronteerd met de ziekte van Waldenström.

Om het simpel uit te leggen is dit een kwaadaardige woekering van een van de soorten van de witte bloedcellen, lymfocyten. Het probleem bij deze ziekte is dat deze lymfocyten niet altijd topkwaliteit leveren, met als gevolg dat er afwijkende eiwitten in het lichaam terecht komen. Deze slechte eiwitten zorgen er voor dat het bloed stroperig wordt waardoor er bloedingen ontstaan. De aanmaak van andere goede bloedcellen wordt ook nog eens verstoord, wat dan weer tot bloedarmoede kan leiden.

De ziekte was bij haar goed onder controle door middel van medicatie maar helaas flakkerde het begin dit jaar weer op. Moemoe voelde zich wat futlozer en viel ook frequenter. Ze kreeg hierdoor meerdere blauwe plekken, wondjes die moeilijk te genezen waren … Na bloedonderzoek bleek dat haar bloedbeeld helemaal niet goed was. Haar bloedplaatjes waren veel te laag waardoor het risico op (inwendige) bloedingen heel groot was! Begin dit jaar zijn ze in het ziekenhuis gestart met immuuntherapie en bloedtransfusies. Eerst konden er enkele weken tussen de behandelingen gelaten worden maar dit ging van 4 weken naar 3 weken naar 2 weken, om uiteindelijk wekelijks op bezoek te gaan naar het ziekenhuis.

De bezoekjes in het ziekenhuis waren regelmatig op daghospitaal. Het werden bijna familie uitstapjes! Alleen zat ze er nooit, er ging steeds iemand mee van de familie om haar te vergezellen. M'n tante en nicht werken als verpleegkundigen in dat ziekenhuis, dus als zij een gaatje vrij konden maken tijdens hun middagpauze, zaten ze daar met z'n allen samen hun “bokes” op te eten. We mochten moemoe ook niet ergens apart zetten in de zaal! Neenee, ze vond het leuk om te zien hoe hard de verpleegsters werkten en wie er binnen en buiten ging.

Moemoe ging fysiek toch wel wat achteruit dus kwamen wij, het Wit-Gele Kruis langs om haar te verzorgen. Mijn toer was helaas te druk. Het kwam niet goed uit om haar mee in te plannen bij mij. Dus kwam er dagelijks een andere collega langs waarmee ze fantastische banden en contacten heeft gelegd. Zowel m'n grootvader als m'n grootmoeder waren blij dat er dagelijks iemand langskwam van ons, al was het maar om een snelle babbel te kunnen doen!

Helaas ging moemoe steeds verder achteruit en volgden de behandelingen van imuuntherapie en bloedtransfusie elkaar sneller op. Vanaf het moment dat moemoe sneller dan wekelijks moest komen, heeft haar specialist alle kinderen samengeroepen. Er is toen besloten om moemoe nog 1x bloed toe te dienen en haar dan naar huis te brengen zonder dat er nog een andere behandeling in de toekomst zou volgen. Het was een hartverscheurende keuze die niemand van ons graag hoorde. Maar wel het beste was voor haar... Het ergste van al was dat ze zelf nog niet wou opgeven! Ze wou nog steeds doorgaan en er zijn voor vava, maar haar lichaam was volledig op en moe gestreden. Vava is namelijk volledig blind, hij ziet het verschil tussen dag en nacht zelfs niet meer. Moemoe haar ogen waren dan ook vava zijn ogen! Ze wou er nog steeds zijn voor hem en iedereen. Zelfs wanneer ze niet meer uit bed kon omdat ze zo zwak was zei ze nog "'t Zal wel is worre beteren...!"

Vervolgens werd het palliatief netwerk van het Wit-Gele Kruis aangesproken. Via mijn collega, die zowel in Heist-op-den-Berg als verpleegkundige werkt als bij het palliatief netwerk, kreeg ik de nodige informatie om beroep te doen op hen. We kwamen in contact met Greet. Ze vroeg ons of ze een keertje mocht langskomen. Dit bezoek verliep heel vlot. Ze kwam langs bij moemoe en vava en zei wie ze was maar niet met een directe/aanvallende aanpak van "ik ben van het palliatieve netwerk". De exacte woorden kan ik niet nazeggen maar het kwam er op neer dat ze zei: “Ik kom eens kijken of we nog iets kunnen doen zodat je geen pijn hebt.”

Op dat moment lagen vava en moemoe samen in bed want vava sliep 's nachts ook enorm slecht. (Een ziekenhuisbed had vava niet graag, hij wou naast zijn vrouwtje blijven liggen en haar kunnen blijven voelen.) "Een beeld dat je niet snel tegenkomt," zei Greet toen. Wat inderdaad ook zo was! Hoewel vava niets meer zag, vroeg hij om van hen een foto te trekken. Beiden zijn 90 jaar en ze zien elkaar nog steeds ongelooflijk graag!

Een hele namiddag hebben m'n twee tantes, m'n neef en ik gebabbeld met Greet zodanig dat zij de situatie leerde kennen. Ze heeft ons wegwijs gemaakt in de verdere stappen die er zouden kunnen volgen. Op deze manier zouden we er met alles tijdig bij zijn en hoefde moemoe ook geen pijn te lijden.

Uiteindelijk hebben we geen beroep moeten doen op het palliatief netwerk en is moemoe een paar dagen later zelf ’s nachts zachtjes ingeslapen.

Wat een topteam is familie De Reyck wel niet zeg! Via een familie-whatsapp-groep bleef iedereen op de hoogte van het reilen en zeilen van onze grootouders. Continu werden er shiften afgelost om hen te vergezellen zodanig dat ze nooit alleen waren. Nu nog steeds laten we vava zeker niet in de steek. Continu krijgt hij wel iemand van de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen over de vloer!

Een dikke dankjewel aan al m'n collega's die voor moemoe gezorgd hebben en dat ondertussen ook voor vava doen! Aan het palliatief netwerk om ons zo goed te begeleiden en te luisteren! Aan onze huisarts Dr. Van Hove, Dr. Bries en dienst Oncologie en inwendige ziekten van het AZ St.-Elisabeth te Herentals!

Laatste nieuwe blogposts

04-10-2018
Verpleegkundige

"'t Zal wel is worre betere...!" De woorden die nog steeds blijven rondspoken in men hoofd van mijn moemoe bos. Al jaren werd ze geconfronteerd met de...

02-01-2018
Verpleegkundige

De tijd van de jaarlijkse traditie in de Antwerpse Kempen was weer gekomen. Voorbije zaterdag mochten alle kindjes in de gemeente Heist-op-den-Berg van deur...

04-12-2017
Verpleegkundige

80 jaar Wit-Gele Kruis konden ze nu toch niet zomaar laten passeren! De titel geeft het al weer, elke weg van een afdeling in Vlaanderen kwam naar 1 punt....

04-12-2017
Verpleegkundige

Het was nog eens tijd om samen met onze collega's van Heist-op-den-Berg weer iets leuks te gaan doen. Op zondag kwamen we samen in de Vlaschaard in Hulshout...